বুঢ়া-বুঢ়ী আৰু চালাক শিয়াল
(অসমীয়া লোককথা | শিশু আৰু পৰিয়ালৰ বাবে শিক্ষামূলক গল্প)
এখন গাঁৱত এজন বুঢ়া আৰু এজনী বুঢ়ী বাস কৰিছিল। তেওঁলোক দুখীয়া আছিল যদিও সুখে-শান্তিয়ে দিন কটাইছিল। ঘৰৰ পিছফালে এখন সৰু বাৰী আছিল, য'ত তেওঁলোকে বিভিন্ন শাক-পাচলি খেতি কৰিছিল।
এদিন বুঢ়ীয়ে দেখিলে যে বাৰীখনৰ পকা লাউ, কুমুৰা আৰু বেঙেনাবোৰ কোনোবাই ৰাতি চুৰি কৰি খাই যায়।
বুঢ়াই ক'লে,
“ই নিশ্চয় কোনো জন্তুৰ কাম। আজি ৰাতি মই পহৰা দিম।”
সেই ৰাতি বুঢ়া গছৰ আঁৰত লুকাই থাকিল। মাজনিশা এটা চালাক শিয়াল আহি বাৰীখনত সোমাল। শিয়ালে ভাবিলে, “আজিও ভালকৈ ভোজ খাব পাৰিম!”
যেতিয়াই শিয়ালটোৱে এটা ডাঙৰ কুমুৰা খাবলৈ ধৰিলে, তেতিয়াই বুঢ়াই চিঞৰি উঠিল,
“ধৰিলোঁ! আজিৰে পৰা মোৰ বাৰী নষ্ট কৰিব নোৱাৰিবা!”
শিয়ালে ভয় খাই পলাই গ'ল। কিন্তু সি অতি ধূৰন্ধৰ আছিল। পিছদিনা শিয়ালটোৱে বুঢ়া-বুঢ়ীক ঠগিবলৈ এটা কৌশল ভাবিলে।
সি পথাৰৰ মাজত মৰা জন্তুৰ দৰে পৰি থাকিল। বুঢ়ীয়ে দেখি ক'লে,
“হে বুঢ়া, চোৱা! এটা মৰা শিয়াল পোৱা গ'ল। ইয়াৰ ছাল বিক্ৰী কৰিলে কিছু টকা পাম।”
বুঢ়াই শিয়ালটোক ডাঙি ঘৰলৈ লৈ আনিলে। কিন্তু ঘৰত সোমোৱাৰ লগে লগে শিয়ালটো জীয়াই উঠি দৌৰি পলাই গ'ল। যাওঁতে সি হাঁহি হাঁহি ক'লে,
“মই তোমালোকক ঠগিলোঁ!” “মই তোমালোকক ঠগিলোঁ!”...
বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে নিজৰ ভুল বুজিলে। তেওঁলোকে পুনৰ বাৰীখন সুৰক্ষিত কৰিবলৈ বেড়া বান্ধিলে আৰু ৰাতি পহৰা দিবলৈ ধৰিলে।
কেইদিনমান পিছত শিয়ালটো আকৌ আহিল। কিন্তু এইবাৰ সি বেড়াত লাগি ধৰা পৰিল। বুঢ়াই তাক মাৰপিট নকৰি ক'লে,
“যদি আনৰ সম্পত্তি নষ্ট নকৰা বুলি কথা দিয়া, তেন্তে মই তোমাক এৰি দিম।”
শিয়ালে নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিলে আৰু ক'লে,
“মই আৰু কেতিয়াও চুৰি নকৰোঁ।”
তাৰ পিছৰ পৰা শিয়ালটোৱে আনৰ ক্ষতি নকৰি জংঘলত নিজৰ আহাৰ বিচাৰি খাই থাকিল। বুঢ়া-বুঢ়ীয়েও শান্তিৰে জীৱন কটাই থাকিল।
শিক্ষণীয় কথা
👉 আনক ঠগিবলৈ চেষ্টা কৰিলে শেষত নিজেই বিপদত পৰিব লাগে।
👉 বুদ্ধি আৰু সাৱধানতাই বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।
👉 সততা আৰু পৰিশ্ৰমেই সফলতাৰ মূল চাবিকাঠি।
Why this story is for-

0 Comments